عشق ومحبت
عشق ومحبت را تقدیم آنکه دوستش داریم کنیم
با هم اینجوری نبودیم٬ اصلاً قرار نبود اینجوری باشیم قصه ی ما قصّه عشق
و عاشقی نبود اما...............
چقدر زیبا گفته اند: عشق یک حادثه است.
تقديم به فرشته ای كه بالهايش را چيد تا در كنارم بماند,تقديم به مادرم و تمام
مادرهای دنيا :
كنون كه سالها از عمرم می گذرد,هنوز تشنه اغوش توام.
هنوز مامن تنهايي ام,
پناه خستگی هايم,
خواسته دو چشم بارانی ام,
نگاه پر مهر توست.
من بزرگ شدم.اما هنوز طفل توام.
گاه به چشمانت خيره می شوم كه چقدر بيدار ماند و خون شد.گاه به دستانت خيره
می شوم كه چقدر تكانم داد و خرد شد.گاه از مهرت به حيرت آمدم كه هيچگاه كم
نشد.
درلابه لای كوچه هايی كه بين مان فاصله انداخت,در لابه لای شلوغی هايی كه ما را
از هم دور می كرد,گاه تنها معجزه برايم تازگي داشت.غافل از اينكه معجزه, حضور
توست.مادر چگونه می توانم نبودنت را حس کنم؟ چگونه؟ و تو تنها امید من در
زندگی هستی پس با من بمان و نغمه زیستن را برایم بخوان که بدون تو دنیا برایم
ارزشی ندارد و چگونه می توان بدون تو زیست؟
از گذشت تو چگونه می توانم صحبت كنم كه حضورم ,از گذشت توست.
واژه ای براي بيانت نمی يابم,قلمم نمی تواند توصيفت كند و تو اولين موجودی
هستی كه از بيان عظمتت عاجز ماندم.
تنها می توانم بگويم "فتبارك الله احسن الخالقين"
با تشکر از وبلاگ قلب سنگی
